مهـــــــــــــــــــــــــرزاد

دل تنگی هایی ماندگار !

nana — Mon, 31 Dec 2007 11:21:18 GMT

هميشه هم نگفتن خاموشي نيست ...

و چه دردي بي درمان تر از آنكه بگويي و كسي نشنود !

يك قصه قديمي

يك حال و روز زار

يك خواب خوش

و يك پايان بي دليل !

راهي كه شايد از اول هم آخرش پيدا بود ...

آخري كه از اول هم پيدا باشد معلوم است كه چه ميشود !

اين همان باور تلخ گذشته و امروز است !

يعني همان نون اضافه كه بود را به نبود تبديل ميكند ...

همان كه گفتن را به نشنيدن بدل كرده است ...

همان كه ميبيني و نميبيني !!!!

وقتي بايد ديده شوي ، همه انگاري كورند !‌

وقتي ميخواهي كسي را نبيني ، همه انگاري ... !!!

به قول دوستي ،

انسانها حق دارند همديگر را بكشند ،

اما حق ندارند به قضاوت هم بنشينند !

دل تنگ تر از آنم كه شايد بتواني درك كني ...

اينجا قرار بود جايي باشد براي رفع دلتنگي

اما امروز و ديروز و روزهاي پيش تر

ديدنشان فقط دلتنگي ام را بيشتر كرد ...

نوشتن اينجا و اين موقع و بدون هيچ برنامه اي چقدر سخت شده است !

از وقتي دو امدادي تبديل به ماراتن شد !

از وقتي ...

چه سودي دارند تكرار مكررات ؟

اين هجويات هميشگي و ماندگار

شايد فتح الباب آن تغييري باشد كه دلت خواست ...

دل تو !

و من گفتم چشم !

- در میزنند !

- ...

پستی که چشم انتظار کامنت نیست ...

amir — Fri, 08 Jun 2007 16:28:18 GMT

سلام مهرزادی ها

سلام باقی برو بچ!

یه دسته مهرزادی داریم که حتما این حرفامو میخونن و اگه دلشون خواست کامنت میزارن ولی اینو به باقی برو بچ بگم که : اگه تو هم خواستی از همین الان مهرزادی بشی چند دقیقه به ما دل بده و از سر حوصله این مطالبو بخون وگرنه نیای تو کامنت دونی بنویسی : به به چقدر قشنگ بود به منم سر بزنا ..! این پست اصلا کامنت نمی خاد !

سلام به کسایی که اعزامی و خط هشتم رو می شناسن و نمی شناسن

آره اصلا سلام ویژه تر به اونایی که اصلا ما رو نمیشناسن

مهم هم نیس چون این پست رو اگه خوب و سر حوصله بخونی هم من (خط هشتم) رو خوب میشناسی هم اعزامی رو هم مهرزادمون رو. با اینکه توی پست اول ما ها همدیگه رو معرفی کردیم و اصلا قرار نبود توضیح اضافه ای بدیم اما الانه موضوع فرق میکنه

اول مهرزادمون : همونطوری که توی معرفی این بالا سمت چپ می خونین مهرزاد زاده مهر من و اعزامیه یعنی یه کودکی که نمیشه گفت تازه متولد شده اما هنوز نوپاست و خیلی چیزا باید یاد بده و یاد بگیره!

مهرزاد هم موجود هست هم نیس ! یه پارادوکس هم نیس ... مهرزاد ما در واقع اون چیزیه که همه اسمش رو میزارن "عشق" ما هم به عشق مهری که بینمون هست اسمش رو گذاشتیم "مهرزاد"

اگه از کوچیک به بزرگ بخام معرفی کنم نوبتی هم باشه نوبت خودم (خط هشتم) میرسه.

ببینم مهرزادی ها ... چقدر مهمه که من مثلا دختره باشم یا پسره؟ چقدر مهمه که چند سالم باشه ؟چقدر مهمه که چی خوندم و کجا زندگی میکنم و اهل کجام؟ چقدر مهمه ؟...

اعزامی خیلی چیزا بم یاد داده یکی از مهم تریناش اینه که از هیچ چی و هیچ کس گله نکنم و توضیح نخام ... الانم گله ای ازتون نیست عزیزا اما چندتاتون اومدین جای اینکه بگین تو دختره ای یا پسره پرسیدین "خط هشتم اصلا یعنی چی؟" یا "اصلا چرا خط هشتم؟ چرا مثلا خط سوم یا نوزدهم یا هشتصدم نه ! ؟ .." چند نفرتون جای اینکه از اعزامی بپرسه چند سالشه و چی کارس ... ازش پرسید " اعزام به کجا؟ " یا ازش پرسید " چرا اعزام ؟ ... یا اینکه چقدر تا اعزام مونده ؟" ...

ای بابا ... گفتم که هیچ گله ای از شما مهرزادی ها نیس رفقا . اگه دارم اینا رو میگم واسه اینه که بدونین از اون چیزایی که تو فکرتون هست همیشه چیزای مهم تری هم هست ... من که بارها به اعزامی گفتم دلم میخاد اسمتو همه جا داد بزنم ... بگم که این اعزامی منه بگم که ببینید خدا بم چی داده ... ببینید چقدر منو دوس داره ببینید این منم ، منی که هیچ چی رو باور نمی کرد اما این بار همه چی رو باور کرده جز ... اعزامی هم همینطور ، اونم همینو میخاد اما مهرزادی های عزیز یه چیزایی واقعا دست ماها نیس و دستمون بستس.

شماها حق دارین بخایین دوستاتونو بهتر و بیشتر بشناسین ولی شرمندتون که اگه هیچی نمیگم در همین حد بگم که بدونین من و اعزامی به عینه جونمون رو برا هم دادیم و من باور دارم و اونم باور داره که خیلی بیشتر از جون واسه هم می ارزیم . حالا میل خودتونه چقدر اینو باور کنین ! خیلی هم ازین تیریپ های عاشق و معشوقیه عجیب غریب که این میگه من اندازه ستاره های آسمون دوستت دارم و اون یکی جواب میده خوب منم اندازه همه ستاره ها به اضافه همه شن و ماسه های کنار دریا ها دوستت دارم خوشمون نمی اد...

باید از اعزامی بپرسین منو چندتا دوس داره و من در جواب چی بش میگم...

اصلا دیگه این حرفا رو ولش کن بریم سر حرفای بهتر ... مثلا ... مثلا اینکه من و اعزامی چقدر شما مهرزادی ها رو دوس داریم و چقدر خاطرتونو میخاییم ... آره ! این بهتره

واسهُ اینکه بدونین چقدر واسه ما می ارزین و چقدر عزیزین یکمی بم دل بدین تا یه ماجرا واستون بگم

یه روزی اون قبل ترا که مهرزادمون تازه چشماش به دیدن نور خورشید عادت کرده بود قرار شد برم جایی که خیلی منتظرش بودم . جایی که شاید آخرین امید من بود برا دعا کردن واسه خواستن چیزی که با تمام جون میخامش ... اون روزا یادمه مهرزادمون چند روزی تنهایی پیش اعزامی موند و پست " تو که نیستی فکر نمیکنی چی به روز من و مهرزاد می آد؟ " از طرف اعزامی یادگار همون دورانه که اگه دلتون خواست اون پایینا میتونین بخونیدش ... کار نداریم ، اون روزا من یه فرصت پیدا کردم برا اتموم حجت با اوس کریم (همونی که شما ها بش میگین خدا!) اون روز مامان بزرگ نذری داشت ، یه نذریه پر و پیمون تقریبا شبیه نذری ای که هر سال اعزامی اینا میپزن ولی با یه فرقای کوچیک . جونم براتون بگه که من مهرزادمون رو با اعزامی بی خبر تنها گذاشتم ( کاری که هرگز تکرار نخواهد شد ) و شبونه رفتم تا منم سهمم رو از نذریه مامان بزرگ بگیرم مثل بیست و یکم صفر هر سال همه فامیل و دوست توی اون خونه قدیمی زیر نور ماه دور هم جمع شده بودن ... چند نفر سبزی پاک میکردند ... چندتا سبزی ها رو خورد میکردند چندتا دیگ ها رو می شستند ، چند نفر هم دیگها رو آب میکردند چند نفر حبوبات... چند تا دیگه جو هارو پاک میکردند ( آخه نذری یه عالمه آش جو بود !) بچه کوچولو های این جمعیت هم قوربونشون برم توی دست و پا میپلکیدن و بازی میکردن خلاصه هرکی یه کاری میکرد و منم همراه چند نفر نشسته بودم و پیاز خورد میکردم (حرفه ای این کارم من! ) راستی یه سری هم بودن که از سر بی کاری و دل خجسته یا یه گوشه غیبت این و اون رو میکردن یا مثل این دختر عمه ما حس گزارش گریشون گل کرده بود و یه ماس ماسک دستشون گرفته بودن و لحظات رو ثبت میکردن به قول خودشون !!! چقدر خدا خدا میکردم سمت من نیاد! آخه خیلی از این کار چندشم میشد ... ولی بخت با من یار نبود و ... با دوربینش اول انگار یه کلوز آپ ازم گرفت و گفت : آهای دستتو نبری ... حواست کجاس؟ عاشقی؟ منم یه لبخند مسخره تحویلش دادم و گفتم : عاشق که آره ولی تو خیلی جدی نگیر ! بعد با یه افاده لوس ادامه داد : میبینم که با این همه اهن و تولوپت یه کارایی بلدی انگار! منم که همیشه جوابی واسه گفتن بش داشتم گفتمش : آره ! ولی لاک زدن و فرنچ کشیدن و این قر و فرارو جای کمک کردن بلد نیستم که اگه یه وقتی بزاری اونم یادم بدی دیگه تکمیلم ! یکم خورد تو پرش و گفت : حالا دستتو نبری ... یه کم گفت و اون دور و بر چرخ زد و وقتی خاطرش جمع شد که توی اون گور مرده نیس اصل کاری یعنی مامان بزرگ رو یه گوشه خفت کرد و با دل شاد گفت : سلام مامان بزرگ ... یه کم برامون حرف میزنین! مامان بزرگم که انگار از آسوشیتدپرس دارن ازش فیلم میگیرن خودشو جمع و جور کرد و روسریشو زودی مرتب کرد و گفت : دست همگی درد نکنه .. شما جوونا ... الهی که سفید بخت شی مادر (اینجا لپاش گل انداخت عجیب!!) الهی که بری دانشگاه دیپلم بگیری !!!! بعدش یه شوهر خوب گیرت بیاد ... پیر شی مادر ... همینطور داشت تخته گاز میرفت که گزارشگر دید مامان بزرگ خیلی داره میزنه تو خاکی و حالش باز رفته تو قوطی ... باز با یه عشوه ازون مدلیا به مامان بزرگ گفت : مامان بزرگ من که رفتم دانشگاه ... من سال دومم تازه حالا حالا هم کی شوهر میکنه!!! ... و یه کم پرت و پلا گفت و خودش رو ثبت کرد! ... و پرسید : مامان بزرگ از این نذرتون برامون بگین ... مامان بزرگ هم رفت تو قدیما و گفت : این نذر مال حالا ها که نیس ... وقتی خدا دایی بزرگت رو به ما داد خیلی کوچیک بود که مریض شد ، همه طبیب ها گفتن میمیره و ما دیگه نمیدونستیم دس به دومن کی بشیم تا اینکه اون سالا بیست و یک صفر این نذر رو انجام دادیم و از خدا خواستیم اگه بچمون شفا گرفت تا هر موقع زنده ایم و توانایی داریم ادامش بدیم ... اون موقع دو تا قابلمه بود و من دس تنها ... حالا ماشالله نوه ها و نتیجه هام دورم ان و این همه دیگ و ... این نذری دیگه واسه شماهاس ، که هرکی هرچی میخاد ازش بگیره برا ما هم التماس دعا ... من جز سلامتی شما چیزی نمیخام مادر...

اولای شب بود و هنوز خیلی کار داشتیم ولی من با آهنگ چاقو روی تخته ضرب گرفته بودم و پیاز خورد میکردم و تو حال خودم بودم و اعزامی و مهرزاد و ... مهرزادیایی که الانه دیگه اونام عضوی از ما بودن ... اصلا نمیفهمیدم حالم رو فقط صدای ضربات ریز چاقو بود و من و اعزامی و باز هم ... با خدا انگار داشتم معامله میکردم ، شایدم یه جور اتموم حجت ... خلاصه معجزه بود که تو اون حال انگشتم رو نبریدم ! تو گرگ و میش خاطراتم بودم که یکی ازون کوچولوهای خوش زبون که اون اطراف می پلکید با اون معصومیت خاصش اومد و دست کوچولوش رو روی لپم گذاشت و با شیرین زبونی گفت : ... داری گریه میکنی؟! رقص چاقو روی تخته آروم تر شد و یه لحظه ایستاد ...، گفتمش : چی عزیزم ؟ چی میخای؟ گفت : ... داری گریه میکنی؟! یه نیش خند بش زدم و بغل گرفتمش و گفتم : نه عزیزم پیاز خورد میکنم چشمام میسوزه اشک ازش میاد ! بعدشم با یه بوسه راهیش کردم بره پی بازیش . دوباره آهنگ چاقو روی تخته ... توی عالم خودم زندگی رو مرور میکردم و اینکه الان از این نذر چی میخام ؟ میدونستم وقت تنگه و منم باید یه نذری بکنم واسه خودم ، چیزی که فقط واسه خودم باشه ... تقریبا اطمینان داشتم که چی میخام و باید واسه کی و چی دعا کنم ... کسی که فقط مال من بود...

اما نه ! یه لحظه به خودم اومدم ...پیازا داشتن تموم میشدن اما هنوز تا آخر تموم نشده بودن که ضرب من دوباره واستاد ! دوباره مرور کردم ... این نذر مال منه ؟! مال من تنها ؟! مگه قرار نبود هرچی دارم با اعزامیم شریک بشم؟ مگه همه چی نصف نصف نیس ؟ پنجاه پنجاه ؟ خوب این نذرم هس دیگه ... مگه نه؟ تصمیم ام رو گرفتم و برا چیزی گه از همه چی اشتراکش معلوم تر بود نذر کردم ... برا مهرزادمون ... برا مهرزادیا ...

دیگه دم دمای صبح شده بود و آش رو بار گذاشته بودن و چند ساعت دیگه باید با پارو های بزرگ هم میزدیم و حاجت هامون رو میخاستیم سر دیگی که چند صد نفر قرار بود ازش بخورن و براش دعا کنن واستادیم و دعا کردیم ... خیلی حساس بود چون اگه دیر هم میزدی آش ته میگرفت ، انگار خیلی حساس تر هم بود چون اگه دیر حاجتت رو می خواستی حاجتت هم می سوخت انگاری!

از اونجایی که آدم منفعت طلبی هستم و مصلحت اندیش ! وقتی اون پارو دستم اومد و نوبه نوبه ی من شد جای اینکه برا اعزامیم دعا کنم برای شما دعا کردم ... برا مهرزاد ... برا مهرزادیا ... آره رفقا برا شما ها ، واسه اینکه همیشه باشین ، زنده و سلامت باشین و مهرزادی ، هیچ منتی هم سرتون نیست ، مگه شماها گفته بودین که براتون نذر کنم ؟ من سهم نذرم رو با شماها قسمت کردم واسه امروز! روزی که دعاتون رو لازم دارم ، روزی که اعزامیم انگاری نیست و من باید جای اون به درخت تکیه کنم و چشم بدوزم به این نور زرد لعنتی و این دو تا لیوان که یکیش همیشه پره و اون یکی خالی ... مهرزادیا امروز لازمتون دارم ، امروزی که اگه اعزامی نیست مهرزادمون هست ... خاطراتش ، شبنمای روی صورتش ، گلبرگ نصفه نیمش ... همه هست ولی نیست انگاری!
یه جا شنیدم اگه به یکی بگی "التماس دعا" و دعات نکنه مدیونه!

شماها بم التماس دعا نگفتین ولی من یه جایی تو این دنیا دلم شکست و دعاتون کردم ... حالا من دارم میگم : التماس دعا ... اگه دلتون شکست ... اگه باور دارین بی اعزامیم هیچی ازم نمیمونه و دلی ندارم که جور دل کبوتر بتپه ... اگه بی باده انگور ، شماهام مست شدین ... گل من رفته بجنگه عزیزا دعا کنین ... اگه شماهام تو دنیا فقط یه نشونی دارین که دلتون بش خوشه و ازش آدرس خونه دوست رو میگیرین ، نشونیه من داره گم میشه مهرزادیا واسهُ نشون من دعا کنین ... اگه فهمیدین بعضی وقتا شبنم روی گلا قرمز میشه ... داغ میشه ... واسه بهتر شدن رنگ گلم دعا کنین... گل من چیزی ازین دنیا نمیخاست بغیر از باور ساده اگه ساده باورش کردین واسمون دعا کنین ... الانه من میدونم که گل من چشاش رو بسته ولی هر چی که باشه هر جا باشه صدای ما رو میشنوه با صدای بلند خدا خدا کنین ، گل منو دعا کنین... گل من رفته اون دور دورا او جا که پر میشه از ستاره ، اونجا که دلش میگیره اگه که من نباشم ، اگه که تنها بمونه گل من پر پر میشه مهرزادیای مهربون شب که ستاره درومد به آسمون نگا کنین گل منو دعا کنین... مهربونا خستتون کردم ، خودم میدونم منو نفرین بکنین اگه اعزامی نیومد من بمیرم ولی واسه موندنی شدن مهرزادمون دعا کنین...

آخرین کاسهُ آش که شاید سهم خودم بود رو میدم به آخرین نفری که توی صف دم در واستاده بود و بش میگم : التماس دعا و در رو می بندم و توی حیاط روی لبه باغچه می شینم و جمعیت رو نگاه می کنم ... یکی دیگ ها رو میشوره ... یکی ضرفارو می شوره ... یکی زمین رو جارو میزنه ... هرکی باز به کاری مشغوله و من هیچ صدایی جز تلق و تولوق اسفند روی آتیش زغال نمی شنوم که یه دست کوچولو باز روی صورتم حس میکنم که میگه : ... مگه بازم داری پیاز خورد می کنی؟! بش میگم : ناز دلم ، کوچولو ... پیازا که تموم شد دیشب ولی همیشه بهونه واسه گریه پیاز که نیست! انگار که حرف منو فهمیده سرش رو به نشون تایید تکون میده! میبوسمش و راهیش میکنم که بره پی بازیش...

اینـجا با حسـاب و کـتـاب مـن درسـت

لحظه دو ساعت و نیم ازشما جلوست!

این اختلاف دقایـق این فاصله چه بود؟

لحظـه و فاصـله پر از خـاطرات تـوست

اینجا منی که دل به دنیــا سپـرده بـود

دل از همه بریدودست از شما نشست

اینجا نابـاورانه به باور کامل رسیده ام

هر چیز جز نبودنت و این یقین سـست!

اینجاست که دست دلم نشانه میخاهد

آخر به نشانی مویت به ماه راه جست!

اینجا که در بهار هم گلی نمی روید

آنجا چطور؟ با رفتنت گلم نرست ؟!

این آخریا هم طبق قرار میدونین که این پست کامنت نمی خاد اگر هم حرفی حدیثی دارین واسه پست قبل ازین که این پایین با نام (اعزامی اعزام شد!) میبینید کامنت بزارین

اعزامی اعزام شد ...

nana — Sat, 02 Jun 2007 09:10:18 GMT

سفري در پيش است !

در دور دست خيال ! جايي نزديك ينگه دنيا ! راهي است كه بايد بروم ...

كاري ناتمام در انتظار من است .. كه بايد تمام شود !

يا كار ، يا ... ! بالاخره يكي از اين دو تمام ميشوند ...

فكر ميكني به موقع بر ميگردم براي فصل مريمي هاي عاشق ؟

فكر ميكني تا چند وقت بعد از رفتن من ، همچنان مرا به ياد بياوري ؟

فكر ميكني تا چند وقت بعد از رفتن من ، همچنان دو ليوان چاي روي ميزت باشد ؟

فكر ميكني اگر در ينگه دنيا به من خوش گذشت و ديگر بر نگشتم ، تا چند روز چشم بر آن نور زرد لجوج خواهي داشت ؟

!…

انگاري كه باز هم عزرائيل ، خواب و مرگ را به معادله گرفته است ... !

خيلي حرفها باقي مانده است هنوز ... ولي نميدانم چرا حواسم زياد پي آنچه مينويسم نيست ... ولي ميدانم كه بايد بنويسم ... تنها كاري است از بين هزاران كاري كه دلم مي خواهد انجام دهم و ميتوانم انجام دهم .. ! انگاري تا وقتي كه دارم مينويسم وقت دارم ... ! انگار به محض اينكه قلم را به كاغذ بسپارم كسي فرياد ميزند : اعزامي ... اعزام ... !

نميدانم ... چرا فكر ميكنم اين آخرين باري است كه مينويسم ؟ آنهم اينچنين بي پروا ... ؟ بي ملاحظات هميشگي در گفتار ؟

تو ميداني ؟

خيلي حرفها نگفته مانده هنوز .. خيلي نكات كنكوري ديگر بي توضيح و رسيد در اين صندوقچه كه روزي گفتي هر چه ميشنوي در آن دفنش كن ، دفن شده است هنوز ! بي توضيح ...

ميداني و ميدانم كه شايد اين آخرين هاي من باشد ... پس گوش كن و بهانه نگير ..

ميداني كه توي نديده و نشناخته ، چگونه همه هر آنچه در من بود به شمارشي بر هم زدي و مني ديگر ساختي !

بي تابي نكن ! پيشتر هم گفته بودم .. چيز جديدي در انتظار ما نيست كه از آن بي خبر باشيم ..

يا بخت يا اقبال ...

سفري در پيش است ..

سهراب گفت : كفشهايم كو ! و من ميگويم ... كاش ميشد بي كفش راهي شوم ...

عزيز دل اعزامی

همان كوهي باش كه قول داده بودي .. چه من باشم چه نباشم ...

همان كوه سنگي كه براي من هميشه بوي برف ميدهد ...

همه هر آنچه گفته بودم به خاطر بسپار ... صبور باش .. طاقت داشته باش .. به اندازه اي بودم كه مدام در گوشت بخوانم : كوه باش ... فكر ميكني بس بود ؟

نميدانم در اين فرصت كم چگونه ميشود اينهمه حرف را يك جا گفت ؟

...

و اما شما مهرزادي هاي مهربان هميشگي ..

اعزامي شما به راهي ميرود كه بايد .. همين فردا كه ماه خوابش ببرد و خورشيد بي امان جايش را بگيرد ..

همين فردا كه از خواب بيدار شويد و ياد اعزامي بيفتيد .. اعزامي اعزام شده است ..

نگران مهرزادم .. مهرزاد كوچك ما هنوز آنقدر بزرگ نشده كه در اين دنياي پر هراس وحم انگيز ، رويا هاي شيريني كه هر شب در گوشش ميخوانديم را ويرانه ببيند ..

نگران خط هشتمم . .. كه روزي به سادگي مهمان شب نشين سراي شبنم وارم شد و امروز خود صاحب سرا ست ..

تنهايشان نگذاريد...

مهرزاد هنوز آنقدر بزرگ نشده بود كه بدون يكي از ما بماند و باكش نباشد ..

خط هشتم عزيز مرا در يابيد ... دل ساده اش طاقت اين دوري ناگهاني را ندارد ..

روزي ناگهان آمدم ... ناگهان بودم و ناگهان ماندم ... تا امروز كه ناگهان اعزام شده ام !

دلم به بودن هميشگيتان گرم است ..

مهرزاد و خط هشتم را اول به خدا و بعد به شما ميسپارم ...

قبل از خدا حافظي يادگاري از من داشته باشيد بد نيست ..

قبلا قول داده بودم كه هر چي تو اين دنياي مجازي ياد گرفته ام به شما هم ياد بدم كه شايد بلكه اندكي جبران محبت هاي شما رو كرده باشم ... ولي اين اعزام ناگهاني لعنتي مجالم نداد ..

فعلا اين سايت رو از من داشته باشيد تا اگه عمري باقي بود بقيه اش رو براتون بگم :

اين سايت خيلي به درد ميخوره ... يكي از كارهايي كه ميكنه اينه كه شما ميتونيد متن فارگليسي يا همون فينگليش رو اينجا كاملا فارسي كنيد ..

تو این سایت ميريد و روي فارسي نگار كليك ميكنيد بعد متن فينگليش مورد نظر رو اونجا كپي كنيد و ... حالشو ببريد !

خوب ديگه .. مهرزادي هاي نازنين .. يه چند تا كلمه هم به زبون خودم حرف بزنم خارج از دستور !!

مواظب خودتون باشيد ... كامنت بي ربط جايي نذاريد بدون اينكه پست رو خونده باشيد... بابا آخه شايد يكي فحش ناموس نوشته همين جوري ميري ميگي : به به چه قشنگ نوشتي ! به من هم سر بزن خوشحال ميشم !

يه ذره حواستون رو جمع كنيد ... به اين دنياي كثيف بي معرفت هيچ رقمه دل نبنديد ... آخر سر هم اگه را دستتون بود يه حالي به مهرزاد ما بديد كه تنهايي دق نكنه ..

فعلا ديگه خدافظ ...

نامه ساده ای زیر نور شمع !

mehrzadeh — Tue, 15 May 2007 10:51:26 GMT

سلام ! ( بدون هيچ پيشوند و پسوندي در اول و آخر !! )

طوفان شديدي است .. برقها قطع شده اند ! هوس نوشتن نامه دارم ! به تويي كه بيش از ده ها نامه نخوانده پيش من داري .. اين اولين نامه من به تو نيست .. آخرين هم نخواهد بود !

چقدر امروز دلم گرفت ! و تو باز هم از آن علم غيبي كه در عين خوش باوري فكر ميكردم داري ، بي بهره بودي !

مثل هميشه !

چقدر امروز اگر سيب نداشتم در مرداب غرق ميشدم !

چقدر امروز آسمان دل به دل من داده است !

چقدر اين تاريكي بعد از آن نوري كه آنطور چشمهايم را آزرد ، لذت بخش است !

چقدر اين كاغذ ها را دوست دارم .. !

چقدر هواي خاطره ام باز هم ابري است ... !

چقدر لذت دارد درد دل كردن با كاغذ ها ! و چقدر هنوز كاغذ ها مثل من صبورند !

امروز پلي زده بودم به خاطراتمان .. به خاطرات از ابتدا تا اكنون همين چند لحظه قبل ..

به هواي حس كردن بوي خاك ... به هواي شنيدن دليل اينجا بودنت ... به هواي يافتن راه بي پايانت .. ! شايد !

چه فرق ميكند ؟ اصلا تو فكر كن كه من فكر ميكنم فرق همانست كه باز ميكنند تا خوش تيپ تر شوند ! كج يا راست ؟؟ فرقت را نميگويم ! راه بي پايانت را پرسيدم ...

من كه دست آخر هم به هيچ صراطي مستقيم نشدم ! ولي كج و راستش را هم هنوز تصميم نگرفته ام ..

چه بيراهه ميرود فكرم باز ! وقتي دلم گرفت ، براي اينكه دل هم گير تركشهاي در حال انفجار دلم نيفتند مدتي تنهايت گذاشتم ! و خودهم به تنهايي به تماشا نشسته بودم ! به تماشاي چه ؟؟ خودت بهتر ميداني !

داشتم ميگفتم ! داشتم از روي پل خاطرات ميگذشتم ... نميگذاري كه ! مثل هميشه ...

تازه يادم آمد چقدر نكته به قول خودم كنكوري را نپرسيده ام تا خودت بگويي !خودت هم كه ... قربانت گردم ..... ! ه !

گذر با صفايي بود ! جاي شما خالي نباشد ! مدتي گذشت تا گذرم به پايان رسيد ! نميدانم چه مدت بود ولي مدتي گذشت ! آري بخند ! حتما در دلت گفتي " تنهايي گفتي ؟؟ " آري تنهايي گفتم ! تنهاي تنها ! براي اينكه لحظاتي از آن گذر را ، لحظاتي طولاني ، آنجا تنها بودم ! تنهاي _ بي _تو ! اٍ اين چه بود ديگر گفتم ؟ خوب مهم نيست ! اين هم روزگاري بود !

چقدر دلم ميخواهد همين طور ادامه دهم ! با اينكه ميدانم اين نامه نيز به سرنوشت شوم بايگاني شدن بدون رسيد و امضا دچار ميشود ! ولي حداقل حسنش اين است كه روي كاغذ باشد ( هر چند بايگاني ) بهتر است تا جايي نباشد به جز دل من !

گفتم دلم ! واي دلم !! دلم خيلي گرفته است اينبار ! اين واي هم به خاطر گرفتگي بود نه چيز ديگر ! از دست تو ! از دست خودم ! از دست اينهمه چنين و چنان پر همهمه دنيا كه انگاري شده يك داغ سرخ روي پيشاني زندگي من ! ... چه پيشاني نوشت خونين رنگي دارم من ..

به قول بهمني عزيز : كرده ام يك كشتزار پنبه را در گوش چشم !

نه نپرس چرا دلم گرفته است ! ميداني كه نمي گويم ! ميداني كه دل شب تابي ام كه ايروزها مهتابي شده است ، گله گذاري هاي اينچنين را بر نميتابد با تمام دردمندي !!

خدانگهدار ( بدون هيچ پيشوند و پسوندي در اول و آخر !! )

...

اعزامي مهربون ( قسمت اول )

nana — Mon, 30 Apr 2007 11:40:18 GMT

سلام به همه دوستاي مهربون مهرزاد

خيلي وقت بود كه به چند تا از مهرزاديهاي مهربون قول داده بودم كه يه پست توپ بذارم براتون .

چند تا مطلب توپ دارم كه احتمالا بعضي ها بلدند و بعضي ها بلد نيستند ! در نتيجه اونايي كه بلدند به اونايي كه بلد نيستن ياد بدن !!!

نه شوخي كردم خودم همشو ميگم !!

حالا قضيه چيه ؟ :

جونم براتون بگه .. اين چند وقتي كه درگير راه اندازي مهرزاد بوديم ، به خاطر اينكه من وقت آزادم از خط هشتم عزيز خيلي بيشتره كارهاي تحقيقاتي و اينجور چيزها رو ناخودآگاه من به عهده گرفتم ! كه بعدا يادم باشه با خط هشتم حساب كنم !! و در نتيجه اين تحقيقات علمي گسترده !! به يه جاهايي هم رسيدم . ولي از اونجايي كه تنها خوري عمرا تو ذاتم نيست ، تصميم گرفتم كه نتيجه اين تحقيقات رو بذارم كف دستم و با شما شريك بشم !

آخه يادتون كه نرفته ! يه وقتي دلم گرفته بود .. اومدم گفتم : آي مهرزادي ها ! اعزامي دلش گرفته .. بد جور هم گرفته ! و ديدم كه دوستاي مهربونم چقدر بهم دلگرمي دادند و شرمنده ام كردند !

خوب نميشه كه هميشه سهم دوستاي اعزامي از رفاقت با اون همش درد و غصه و دل تنگي باشه كه !

اين شد كه امروز بالاخره تصميم گرفتم كه اين پست رو بنويسم ..

سعي كردم اطلاعات رودسته بندي كنم كه راحت بتونيد به نتيجه برسيد . ولي بعد با خودم فكر كردم واسه اينكه پست طولاني نشه و حوصلتون سر نره يه كار ديگه كنم !

كه اول دسته بندي اطلاعات مذكور رو اينجا مينويسم .. بعد به ترتيب اولويتي كه شما تو قسمت كامنت ها مينويسيد براتون پست ها رو آپ ميكنم .. كه هم هر پستي با عنوان همون مطلب باشه و پيدا كردنش راحت تر باشه و هم اينكه هموني رو بنويسم كه شما دوست داريد بدونيد ..

پس از اين به بعد مطالب آموزشي مهرزادرو با اسم اعزامي مهربون آپ ميكنيم تو قسمت آموزشي ...

حالا دسته بندي مطالب :

1- آموزش ويرايش قالبهاي پرشين بلاگ و بلاگفا به زبان ساده .

2- آموزش HTML

3- انواع فضاي رايگان براي آپلود انواع فايل بدون دعوتنامه و عضويت .

4- انواع مختلف كدهاي به درد بخور جاوا براي وبلاگ و سايت شما .

5- انواع كدهاي حضور و غياب ياهو با شكلهاي مختلف .

6-ترفند هاي ياهو مسنجر.

7- منابع دانلود انواع موزيك .

8-منابع انواع قالب براي بلاگ فا و پرشين بلاگ ..

9- انواع سايتهاي سرگرم كننده ..

10- انواع مطالب آموزشي در هر زمينه اي ...

11-.... و هرچي كه شما بخوايد و تو اين ليست نباشه !

حالا من آماده ام كه به همه سوالهاي شما دوستاي خوبم تا اونجايي كه بتونم جواب بدم ! اگه سوال خواصي داشتيد كه ميخواستيد جايي بگيد غير از قسمت نظرات ، آي دي من اون بغل دست چپ هست . اگه من هم نبودم به خط هشتم بگيد بهم ميگه ! باز اگه اونم نبود ايميل بزنيد به مهرزاد . مهرزاد هميشه هست ...

ميخوام بگم كه من قدر اون دلگرمي هاي اون روز شما رو ميدونم و همه جوره ازتون ممنونم .. هر چند كاري كه شما كرديد رو نميشه با اين پست يا هزار تا ديگه مثل اين جبران كرد .. ولي من همه سعي ام رو ميكنم كه دوست خوبي براي هم باشيم ..

هم شما براي مهرزاد و هم ما مهرنويس ها براي شما مهرزادي ها !‌...

فعلا ..

کنار بی غیرتیت یه تیک قرمز گنده بذار !

amir — Mon, 16 Apr 2007 13:41:52 GMT

آی دوستای مهرزاد سلام ...

اینی که اینجا میخونین مثل اون پایین مایینا نه یه شروعه نه یه توصیه !!

شاید یه اتموم حجت باشه !

خیلی زود میرم سر اصل مطلب !

از من میشنوی حتی اگه دیدی گلت توی گلدون دلت داره روز به روز پژمرده تر میشه و برگای زردش روی خاک دلت میریزه یا اگه آب و هوای دلت طوفانی شد و رعد و برق امونت رو برید یا سنگ از آسمون بارید برای یه لحظه هم به "روزگار" و اون همزادش "سرنوشت" اعتماد نکنی ها !

هر وقت روزگار و اون شریک دزد و رفیق قافله اش (سرنوشت) اومد بهتون گفت که یارت رو بسپر به من ، گوش ندی ها! اگه ضامن معتبرش "دنیا " رو آورد ضمانت قبول نکنی ها! اگه حتی خدا رو شاهد گرفت که دیگه "روزگار" اون "روزگار" بدی نیست که میشناختیش و این "روزگار" عوض شده بازم این گوشت رو در کنی و اون گوش رو دروازه ها!

دوستای مهرزاد انصافا بیایین هربلایی سرتون اومد "کوه سنگی" باشین؛ اگرم نبودین دیگه از روزگار شکایتی نکنید که روزگارم همون جوابی رو بهتون میده که به من داد. ! ...

روزگار این روزا در جوابم بادی به غبغب انداخت و گفت :

گوش اگر گوش من و ناله اگر ناله توست لاجرم آنچه به جایی نرسد فریاد است

ای روزگار ! من که ازت شکایتی ندارم. همین روزا اعزامیم رو برای چند لحظه سپردم دستت و ازت هیچ رسیدی بابت بزرگترین سرمایه ام نگرفتم! تازه اگرم میگرفتم توفیری نمیکرد ، وقتی با اون وضع اعزامیم رو پسم دادی به کدوم دادگاه و هیت عادله ای شکایتت رو میکردم که رییس کل همشون خودت نباشي ؟؟

ولی محض آروم شدن ما هم که شده دوزار گوش کرت رو بده به من حرف دارم باهات!

تو بهم رسید ندادی اما من که میدونم اعزامیم رو چطور تحویلت دادم ! یه چک لیست دارم ! من میخونم تو تیک بزن!

...

گل من قلبش یک درمیون کار میکرد...قبول...تیک بزن!

چشمای قشنگش که فلک مثالش رو ندیده بود گاهی تار میشد و با اون عینک بیضی بیشتر شبیه مهندس ها میشد...قبول...تیک بزن!

یکی از شاخه هاش رو باد خشکونده بود...اینم قبول...تیک بزن!

گاه و بیگاه روی گلبرگ اش شبنم مینشست و دست من جسارت راه پیدا کردن و لمس گل رو میداد... قبول...اینم تیک بزن!

گاهی اونقدر درد داشت که حوس رفتن پشت پرچین خیال رو میکرد...چه خیالیه اینم قبول...تیک بزن!

اصلا هر چی تو میگی قبول !

ولی روزگار لعنتی ، كه حقه بهت هرچی بگن ! ... کجای دور اون چشا اینطور کبود بودن؟ کجای اون شاخه خشکیده بی حس و سرد به قاعده یه وجب جای خون مردگی و سرم وسرنگ بود؟ ها؟ ها؟!

کی تاحالا گل من توی تب شدید و گرما میلرزیده ؟

حاشا به غیرتت روزگار، من که با هات کاری ندارم اما اینو بگم دلم آروم بشه :

کنار بی غیرتیت یه تیک قرمز گنده بزن! ... جون هرچی مرده بگو قبول!

... !

---

راجع به عکس :

برای عکس این پست ، اعزامی دوباره تو ماراتون شرکت کرد و مثل همیشه اول شد که جا داره همین جا فرصت رو غنیمت شمرده و از همه دست اندر کاران به ویژه عوامل پشت صحنه ، رژی ، عوامل خوب صدا بردار، دوستان در اتاق فرمان ، و بقیه ! هیچ تشکری نکنم و دست اعزامی رو به گرمی بفشارم !

ماراتون به روز رسانی مهرزاد ... !

nana — Thu, 05 Apr 2007 06:48:18 GMT

سلام به همه مهرزادي هاي گل !

عيد خوش گذشت ؟ خوب خدا رو شكر ..

اول ميخوام يه سري توضيحات بدم راجع به همه چي ...

قرار بود پست بعد از پست بهاري رو خط هشتم ديروز ( چهارشنبه ) آپ كنه .. ( آخه شنيده بوده كه اگه از يه چيزي بدت مياد بايد چشاتو ببندي و يهو بپري توش ! ) ولي خوب روزگاره ديگه ! بازم من در خدمتتون هستم !

يه توضيح ديگه هم بايد بدم . اونم اينه كه من قبلا هم چند بار تو ماراتون پست آپ كردن به طريقه انتحاري و عجله اي شركت كردم ولي هيچوقت فكر نميكردم كه مجبور بشم يه روزي واسه مهرزاد هم اينكارو بكنم ! ولي خوب كارد نياست ديگه !!! حساب كتاب كه نداره قربونش برم ...

اين شما و اين هم چند خطي دل نوشته از دل نصفه كاره اعزامي :

اعزامي از مهرزاد گزارش ميكند :

هر وقت ديدي هيچ بهانه اي دستت رو نميگيره ببردت به هر چه هست ..

تو رو نميبره كه از شدت شوق پر از بارون بشي ..

فقط يه كاري ميتوني بكني !‌

بلند شو !

بزن نظم دنيا رو به يه بهانه داغون كن !

من خودم اينكارو كردم ! نترس ...

خوشبخت ترين بدبخت در به در كه ميگن ، منم !

دارم از تو، تموم ميشم !

ولي سرم رو گرفتم رو به آسمون كه بگم : من هستم !

كسي كه حرف منو نميفهمه ! كسي كه سبكبالي آسمون رو نميفهمه !

شما ها كه پياده نرفتين به زيارت بارون !

تنها كه گريه نكردين با خودتون !

وقتي ميگم من روح غريب همين خوشبخت ترين بدبخت در به درم ، اونوقت شماها باور نكنيد !

چه شوقي داشتم وقتي مينوشتم كه دنيا رو دارم !

و حالا چه شوري دارم وقتي مينويسم كه هيچي تو دنيا ندارم !

منم و يه همزبون بي زبون .... !

كه اونم بفهمي نفهمي از من داغون، در به در تره ! !

---

اي بابا ! اينا كه نوشتم و خوندي هنوز انگاري كه كم نكرده از غصه اين چند وقته اعزامي .. دوست ندارم اينجا تو مهرزاد هم همش از غم و غصه بگم ! آخه ميگن بازار نداره اين روزها !!! ( ما هم كه بچه كف بازار ...‌ ! ) ولي خوب دل اعزامي همچين بفهمي نفهمي داره از غمباد ميتركه ! اگه اينا رو به شما مهرزادي ها نگم به كي بگم ؟ مگه نه اينكه اينجا شده انگيزه بودن اعزامي ؟ مگه نه اينكه اعزامي و خط هشتم اينجا رو راه انداختند تا محبتشون رو با شما قسمت كنن ؟ خوب بي معرفت نشين ديگه ! آدم وقتي ميخواد احساساتش رو با كساني قسمت كنه هميشه كه قسمتشون هر هر و خنده نيست يه وقتهايي هم مثل الان آدم دلش ميگيره و زورش به دوستاش ميرسه كه براشون درد دل كنه ! مثل الان اعزامي :

...

خسته ام از اين همه بي همزباني

خسته ام از اينهمه نا مهرباني

اي خدا ، اي مهربان، اين چه درد لا علاجيست

اي فلك ، اي بي مروت ، اين همه جور و ستم تا كي تواني

در دل زار و مريضم صد هزاران غصه بيني

كي رسد آخر به پايان غصه اين زنده ماني ؟

هر كه را بينم خدايا همدلي ، هم صحبتي ، ياري به بر

من چرا بايد بسوزم در غم بي همزباني ؟

اين چه رسم است بار الها در جهان بي فروغت ؟

بي مني آنجا بسوزد ، بي منش هم اين چنيني ؟ ...

...

اينا رو اينجا نوشتم تا يه وقت پشت سرمون حرف در نيارن كه كم بيار شدن و ديگه خبري ازشون نيست !

نه بروبچ ! يه مثل آدم خواري هست كه ميگه : ما مهرنويسا اگه حتي گوشت همديگه رو بخوريم بازم استخونهاش رو دور نميريزيم !

مهرزاد نبود ما بوديم !

ما اومديم و ما شديم !

ما شديم و مهرزاد رو ساختيم !

ما هستيم چون مهرزاد هست ..

مهرزاد هست تا ما باشيم ...

مهرزاد هست حتي اگه ما نباشيم ... !

شما هم باشيد تا ما و مهرزاد تنها نباشیم ...

---

راستي يه چيزي هم بگم !

راجع به عکس : یادم نمیاد تو کدوم وبلاگ دیدم و خوشم اومد وگرنه حتما مینوشتم که از کجا آوردمش .آخه من زیاد از عکس گذاشتن توی پستها خوشم نمیاد ولی انگاری بقیه خوششون میاد . مهر نویسها بیشتر سعی میکنند عکسهایی که استفاده میکنند مثل مطالب قبلی و احتمالا بعدی کار خودشون باشه ولی خوب این یکی رو به بزرگی خودتون ببخشید دیگه !

یه چیز دیگه : خيلي از بچه ها لطف داشتند و تو نظراتشون و با ايميلهاشون كلي ما رو شرمنده و صد البته ذوق زده كردند . و خواستند كه وقتي مهرزاد به روز شد حتما بهشون خبر بديم .. ما مهرنويس ها تا اونجايي كه بتونيم اين كارو حتما ميكنيم ولي براي اينكه يه وقت كسي از قلم نيفته خداي نكرده يه وقت از ما دلگير نشه يه ابزار خوشگلي اين يغل گذاشتيم ( منظورم آيدي هاي ياهومون نيست ها ! غير از اون ... ) كه اگه منت بذاريد و اينجا عضو بشيد ( خيلي هم ساده است زياد وقتتون رو نميگيره ) اونوقت خيلي راحت تر ميشه !

البته من براي اينكه وقت شما مهرزادي ها ي گل زيادي گرفته نشه خودم تقريبا اكثر كساني كه تو كامنتها آدرس ايميلشون رو گذاشته بودند عضو كردم ( اگه شما هم آدرس رو زديد و ديديد گفت كه شما قبلا عضو شديد بدونيد من اينكارو كردم !! ) بقيه هم اگه دوست دارند كه از حال و روز ما بي خبر نباشن اين كارو بكنن كه حسابي با هم رفيق بشيم ديگه !

خوب ديگه زيادي روده درازي نكنم بهتره !

اين بود ماجراي يك ماراتون ديگه براي به روز كردن يه دنياي مجازي ديگه !

خوش باشيد !

فعلا ...

پست بهاري مدل مهرزادي !

mehrzadeh — Mon, 19 Mar 2007 22:15:18 GMT

سلام به دوستهاي گل مهرزاد !

{بخش اول صورت جلسه ! } :

ديروز جلسه اي پشت روم ! هاي بسته انجام شد با موضوع پست بهاري براي مهرزاد !

مهرنويسان با اينكه زياد از رفتن زمستان و آمدن بهار خوشحال نيستند ولي به رسم ادب تصميم گرفتند كه يك پست بهاري براي شما دوستان مهرزاد به آپ برسونن !! ( كه در واقع همينه كه داره به رويت شما ميرسه ! )

جلسه اينطور شروع شد :

خط هشتم به شدت داشت سعي ميكرد توضيح بده كه چرا يهو مثل ... غيبش زده و اينهمه نگراني! به بار آورده ولي خوب اعزامي به دليل همون ديسيبلين حاكم بر زندگي اندكش كه قبلا بهش اشاره شده با اينكه خيلي از خط هشتم شاكي بود و اصلا از دلايل خط هشتم قانع نشده بود ( و احتمالا نميشه ! ) فقط به حرفهاي خط هشتم گوش كرد و آخراش بود كه ديگه گفت : بابا بيخيال! باشه !! ديگه چه خبر ؟ !!

و تونست با مهارت مثال زدني !!!!!! موضوع بحث رو عوض كنه جوري كه حتي پيشنهاد نوشتن پست با اين مضمون رو هم خود خط هشتم داد !! ( پس ببين چه مهارتي داره اين اعزامي تو عوض كردن موضوع ! ) بالاخره چه درد سرتون بدم !

قرار شد يه پست بهاري براتون آپ كنيم ولي اينكه چي بنويسيم يا كي بنويسه يا كي بنويسيم ! تو حوصله جلسه نگنجيد و واگذار شد به درايت !! مديران‌! كاردان! و باكفايت ! مهرزاد ...... { نوشابه ها رو داشتي پشت سر هم ؟؟؟ }

فكر نكنيد الان كه قراره پست بهاري بنويسيم ميخوايم از گل و بلبل و اين چيزها براتون بگيم ها ! نه از اين خبر ها نيست ... ما همون طور كه با پايان ، شروع كرديم ! اين پستمون هم كلي قراره واسه خودش خاص باشه ! از بهار ميگيم ولي نه اون چيزهايي كه همه ميگن ! برعكس ما ميخوايم بهتون نشون بديم كه عيد شدن خيلي هم خوب نيست !

آخه مهرنويسان معتقدند كه :

براي اينكه من و شما بي تفاوت نباشيم ؛ تفاوتهايي بين ما هست !

{بخش دوم : بالاخره شروع پست ! } :

ما مهرنويسان حقيقتا زياد از رفتن زمستان جان و آمدن بهار پر قار قار ! خوشحال نيستم .

- حالا چرا بهار پر قار قار ؟

- آها سوال خوبي بود ! جونم واستون بگه كه اون قديم نديم ها وقتي كه ما بچه تر بوديم ! اونايي كه بچه نبودند و خودشون بچه داشتند ! ميگفتن نشونه اومدن مهمون قارقار كردن كلاغ ها روي درخت جلوي خونه است ! ( اگه تو خونه باشه جواب نميده ها حتما بايد جلوي خونه باشه (( درخته رو ميگم ديگه )) ! )

حالا خودتون حساب كنيد ديگه ! اين كلاغهاي ننه مرده تو اين عيد بي پدر مادر !! چقدر بايد به گلوي نازنين فشارهاي فراجناحي ! بيارن كه من و شماي طفل معصوم دومون سه بشه كه :

دلا برخيز كه بدبخت شدي !!

خوب تا اينجا كه سوالي نداريد ؟ ( اگر هم داريد نگه داريد واسه آخر كلاس وگرنه حواسم پرت ميشه ها ! )

تازه الان كه خوبه يعني شما اون مراحل كشنده خونه تكوني و خريد كردن و نظر دادن به اين و اون و كلي كارهاي مسخره ديگه رو كه به خاطرش از كار و زندگي و آرامش افتادي ، پشت سر گذاشتي و رسيدي به جاي خوبش كه مهموني بازي باشه ! ولي نه حول برت نداره صبر كن اونم الان بهت ميگم !!

1-واي خدا ! كي ميتونه تحمل كنه كه اتاقش توسط يه سري بچه فضول بي تربيت از اين رو به اون بشه و مجبور بشه هر روز بعد از اينكه مهمونها رفتند دوباره از از سر !‌ خونه تكوني كنه تو اتاقش ؟؟

تازه اگر هم اعتراض كني بگي : بابا آخه چه خبره مگه ؟ همه با تعجب نگات ميكنن ميگن : وا ! خوب عيده ديگه !!

2- هر روز بايد بري مهموني و از كار و زندگيت بيفتي و يه سري آدمهايي رو ببيني كه شايد اگه خيلي به هم لطف داشته باشيد بتونين بين خودتون يه دونه يا نهايت دو تا وجه اشتراك پيدا كنيد ! اونم احتمالا خلاصه بشه تو مليت و زبان مكالمه في مابين !!

تازه اگر هم اعتراض كني و بگي آخه واسه چي بايد همچين آدمهايي رو تحمل كنم !؟ همه با تعجب نگات ميكنن و ميگن : وا ! خوب عيده ديگه !!

3- يا اگه نري مهموني احتمالا، خوب حتما ميان كه بازديدتون رو پس بدند ديگه !!

سر و صدا و تلق تولوق و برو ماست بخر و نون بخر و انيو بگير و اونو ببر و از اين مسخره بازيها تا بالاخره بيان و خونه بشه درست عينهو بعد از حمله محمود افغان به اصفهان و بعد دوباره فرداش روز از نو روزي از نو !

تازه باز هم اگر اعتراض كني و بگي : بابا آخه به من رحم كنيد من خودم هزار تا كار دارم ! چرا دست از سر من برنميداريد ؟! بازم همه با تعجب نگات كنن و بگن : وا ! خوب عيده ديگه ...... !

اصلا از اينا هم بگذريم !

البته خوشبينانه ترين حالتش اينكه كه شما همهء اين مقوله ها رو بپيچونيد و بزنيد به چاك جاده تا تو ايام مبارك عيد باستاني !! از دست همه راحت باشيد !

اين راه هم زياد عاقلانه به نظر نمياد !‌ واسه اينكه معمولا آدمهاي عاقل عيد نميرن مسافرت !

در نتیجه اينجا يه مشكلي پيش مياد !‌ اونم اينه كه اون آدم عاقلي كه عيد نرفته مسافرت حتما اونقدر هم عاقل هست كه بتونه بدون جنگ و خونريزي احتمالي ، يه راهي واسه خودش پيدا كنه !

به نظرتون آدم عاقل اين جور وقتها چي كار ميكنه ؟ آها حالا پيدا كنيد آدم عاقل را و بعد ازش بپرسيد كه چي كار ميكنه ؟ ...

اينجور وقتها پيشنهاد مهرزادي ما اينه : ( البته شنونده بايد خودش عاقل باشه ! )

اون آدم عاقل براي يه لحظه خودشو به جاي يه فوتباليست بزرگ ميبينه كه تو حساس ترين زمان بازي و درست توي 18 قدم با دربازه بان تك به تك شده ! ولي احساس ميكنه اگه شوت كنه توپه با اختلاف اندكي ( چيزي نزديك به چندين متر) از اينور اونور دروازه به اوت ميره ! در نتيجه يه تصميم مهم ميگيره و خودشو تلپي ...

درست فهمدي ! راهش دقيقا همينه !

تمارض !

حالا در مورد شما از نوع آنفولانزاي مرغي ، جنون گاوي ، يا هر جور راحتي !

و هي ابراز ناراحتي كني ( البته از پشت درب قفل اتاقت ) كه نميتوني بياي بيرون و صد البته كه اونا هم نميتونن بيان تو تا روي ماه همديگه رو ببينيد !

و با خيال راحت بياي بشيني سر كارهاي خودت و حالشو ببري !‌

اگه كسي هم اعتراض كرد و گفت واسه چي نمياي بيرون ؟ مريضي كه مريضي فداي سرت ؟!

ايندفعه ديگه نوبت تو كه بگي : وا! ‌خوب عيده ديگه ! نميخوام شما هم مريض بشي !!!

----

ما گفتيم ديگه خودتون ميدونيد ها !

----

امروز داشتم مثل بچه آدم مطالعه آزاد ميكردم ! يه مطلب جالب ديدم كه گفتم بي مناسبت نيست كه شما هم بخونيد ! ( منبع : مجله طنز و كاريكاتور شماره 197 صفحه 22 )

بچه هاي بهاري

متولدين 1/1 : حميد دل شكيب ، محمد رضا گلزار ، مهشيد افشار زاده ، علي دايي ،شيث رضايي ، رضا شاهرودي ، جعفر كاشاني ، فرشاد فلاحت زاده .

// 2/1 : سيد عبدالحسين مختاباد ، اكبر ميثاقيان !

//3/1 : فرهنگ شريف ، مرحوم ولي شير اندامي .

// 4/1 : امير كريمي .

//5/1 : ناصر مسعودي ، جواد زرينچه ( البته امسال 5 فروردين روز عقد دايي خط هشتم هم هست ها ! )

----------

ديگه اضافه عرضي نيست ! بالاخره ما اينهمه صغري كبري چيديم كه بگيم :

- سا ل نو مبارك ! !!

- خوب همين يه كلمه رو از اول ميگفتي جونمون بالا اومد !

- !

----------

پي نوشت :

عكس رو يكي از بچه هاي گروه آدمك 360 ياهو برامون فرستاده به مناسبت تبريك عيد . منم واسه شما گذاشتم به همين مناسبت ! ما و شما نداريم كه !‌

اون كاريكاتورهم كار دوست عزيزم داريوش مهردلان است .

(( خوب شد سعيد جان ؟ اينم عكس ! ديگه چي ميخواي ؟؟ ))

تو که نیستی فکر نمیکنی چه به روز من و مهرزاد میاد ؟

nana — Sun, 18 Mar 2007 08:19:18 GMT

كجا بايد پناه ببرم از هجوم بي امان اين ثانيه هاي بي رحم ؟

نگرانم ..

انديشه ام بسيار پريشان است ..

دلم گرفته است ..

افكارم ابري است ...

و احساسم انگاري كه بوي باران ميدهد !

گفتم باران !

در پشت اين پنجره هاي هميشه باز چه باراني ميبارد ..

برف و باران آمييخته به هم ...

...

خيلي وقتها ، خيلي ها نگران من بودند ولي من به خاطر ديسيبلين حاكم بر زندگي اندكم شايد ، تا به امروز كه عمري ميگذرد از اين تن خاكي نگراني را با اين ابعاد وسيع تجربه نكرده بودم !

{ شرمنده ! من گفته بودم كه طنز سياه مينويسم ! وگاهي هم سياهي هاي طنز را مينويسم !! انگار كه همين اول كاري دروغگو شدم پيش شما !! .... ولي نه گفته بودم كه گاهي ديده شده كه چيزهايي مينويسم كه نه سياه است و نه طنز !! اين از همان گونه هاي نادر است كه ميخوانيد !!! }

از ديروز صبح كه نه از نيمه هاي شب ديروز صبح ! ثانيه ها را شمردم به اميد اينكه مي آيي ومي آيم!

ميشمردم ... هي ميشمردم .... چندين باره نيز هم ! نميدانم چه شده .. براي اولين بار در زندگي ام آرزو ميكنم كه كسي كه اينگونه مرا در اين انتظار كشنده سرگردان گذاشته است فقط از سر بي معرفتي اين كار را كرده باشد ... { ولي با شناختي كه از تو دارم ... ! }

هي كلمات بازيگوش ! شما را چه ميشود ؟ شما همانهايي نيستيد كه قول داده بوديد كاري به كار اصرار مگوي اين قلب نصفه نيمه اعزامي نداشته باشيد ؟ پس چرا اينگونه بي محابا هر چه كه پنهان كرده ام اينهمه وقت ، اينطور گستاخانه وسط گود ميريزيد ؟ شايد من نخواهم كه به عمق فاجعه پي ببرد !! شايد من نميخواهم كسي بفهمد كه امروز و ديروز نگراني با من چه كرده ...

شايد من نميخواهم كسي بفهمد كه امروز و ديروز چقدر تنها تر از تنهايي قبليم بودم !

ولي نه !!

از خدا كه پنهان نيست ..

بگذار از او و هيچكس هم پنهان نباشد ! بگذار او و همه بدانند امروز و ديروز چه بر من گذشته ..

چرا ؟؟

امروز بارها از شدت نگراني نزديك بود در همان شبنم ها كه گفتي غرق شوم !

بار ها و بارها ..

تا اينكه ديشب بالاخره نيمه هاي شب .....

ولي با اين اميد ماندم و هنوز هستم كه وقتي صبح خبري از خط هشتم برسد تمام اين ها را فراموش خواهم كرد ...

تمام اين شبنم ها بار ديگر به باران تبديل ميشوند ...

ولي افسوس ...

هزار افسوس ....

من مانده ام و يك پست معلق و يك دنيا سوال بي جواب ... !

من مانده ام و هجوم بي امان اين ثانيه هاي بي رحم ... !

من مانده ام و هزار فكر شتاب زده نامراد ... !

من مانده ام و مهرزاد ...

تنهاي تنها .....

معرفی اعزامی توسط خط هشتم ...

amir — Wed, 14 Mar 2007 09:15:03 GMT

سلام به همه دوستهاي مهرزاد

خيلي زود ميخوام دعوتتون كنم به يه داستان كه با بقيه داستانها فرق داره... ! تا با گفتنش با يه تير دو نشون بزنم و هم يه كمي خط هشتمي و اعزامي معرفي بشن و يه كم فلسفه انتخاب اين القاب!

داستان از جايي شروع ميشه كه اصلا خط هشتمي وجود نداشت و فقط يك مهمون ناخونده بود... يه روزي از روزاي اين دنياي بي معرفت خودمون، ‌مهمون ناخونده قصه ما از پشت پنجره ديد باغچه چند تا كوچه اونور تر تك گل سرخي داره كه با همه گلهاي روي زمين فرق مي كنه ... !

تک گله با اينكه يكي از گلبرگ هاش خشك شده بود، با اينكه يه درد لعنتي بيشتر ساقه اش رو ضخمي كرده بود اما ريشه اش محكم تراز باقي گلها تو خاك بود ... همون درد لعنتي دورش حصار و سيم خاردار كشيده بود. فرق گل سرخ با بقيه گلا اين بود كه وسط زمستون درست وقتي همه بلغ و گلها خوابيدن اون گل سرخ چنان طراوتي داشت كه بيا و ببين، تازه اون گل وقتي ديدني تر ميشد كه كنج لبهاش چند قطره شبنم مينشست ...

اما اون شبنم ها رو هر كسي نميديد، يعني هركسي اجازه ديدنش رو نداشت. اون مهمون بي نام و نشون هم يكي دوبار اتفاقي دست تقدير دعوتش كرد به ديدن گل با شبنم هاش...

يه روز از همون روزاي اين دنياي بي معرفت ، مهمون بي نام و نشون گلدون شكسته بسته بند زده اش رو از انباري دل آورد بيرون و يه فوتي بهش كرد و غباري ازش گرفت و رفت سراغ باغچه چند تا كوچه اونورتر.

وقتي رسيد كنار حصار اون گل داد زد : آي گل سرخ ، اجازه ميدي مهمونت باشم؟!

گل خيال كرد كه اون مهمون ناخونده از روي هوس و خجستگي دل اومده فقط تماشا ! در ضمن گل سرخ دلش نمي خواست كسي شريك درداش بشه، شايدم نمي دونست اون مهمون خودش كلي غم و درد داره و اومده همه چي رو شريك بشه-پنجاه-پنجاه...

گل سرخ جواب داد : نه! مهمون نمي خام، بفرما !

مهمون اين بار بلند تر و جسورانه داد زد :‌ آي گل سرخ ، اجازه ميدي گلدونت باشم؟!

گل سرخ جواب داد : گلدون...گلدون؟ چي شنيدم؟... چطوري ميخاي گلدون گلي بشي وقتي داره خشك ميشه؟ تازه چطوري ميخاي از اين حصار و سيمهاي خاردار رد بشي؟... " نه! گلدون نميخام، بفرما!"

مهمون هم كه ديد ديگه وقت حرف زدن و صدا كردن نيست دست به كار شد. دست چپش رو دراز كرد از ميون سيماي خاردار كه يه خراش كوچيك كف دستش افتاد و چند تا قطره شبيه همون شبنم ها...

دستش جلوتر رفت...خط دوم، دستش رو دراز تر كرد...خط سوم، گل از ميون حصار با پريشوني داد زد : نه! نيا . از همون جايي كه اومدي برگرد...

اما تصميم جدي بود! هرچي جلوتر ميرفت دستش يه ضخم تازه بر ميداشت ولي مهم نبود چون به گل سرخ نزديك تر مي شد. خط چهارم ضخيم تر و عميق تر بود...خط پنجم روي دستش افتاد و دستش غرق چيزايي شبيه همون شبنم ها شد.. ولي فقط شبيه اونا ! حالا ديگه اين دست هم ديدني تر شده بود .

گل بلند فرياد زد : نه! ... نيا ... برگرد... يه گل كه امروز فردا خشك ميشه به چه دردت مي خوره، يه نيگا به دستت بنداز.. ! يه نيگا به من بنداز ... ! من امروز فردا اعزامي ام...

اما اون هيچي نميشنيد، دستش داشت مثل گلبرگ گل سرخ مي خشكيد و همين مهمون ناخونده رو بيشتر به حركت ترغيب مي كرد! خط ششم ... واي خدا... چيزي به گل نمونده بود... با يه جست اين فاصله رو به هيچ نزديك كردو خط هفت هم... و انگشتاي مهمون ساقه گل سرخ رو لمس كرد...چه با شكوه بود جاري شدن قطره ها از دست خيس مهمون روي خاك و چكيدن شبنم از گل سرخ روي دست خيس مهمون و جاري شدن مخلوطي از اونا...

وقتي مهمون گل رو آروم توي دستاش مي گرفت يه خط ديگه هم اضافه شد و ...

خط هشتم اما از شوقش ديگه هيچي نفهميد و همون جا از هوش رفت .

وقتي به هوش اومد اولين چيزي كه ديد تصوير گل سرخ توي گلدون بند زده و شكسته بسته اش بود ، اما ديگه گلدوني ديده نميشد چون گل سرخ مثل پيچك دور گلدون پيچيده بود و تركها و شكستگي هاي گلدون رو پنهون كرده بود.

مي توني تصور گلي رو بكني كه براي گلدونش هم گل باشه هم گلدون ؟!

و بیان تمام احساساتم با یک غزل :

فرداچه خواهدم شدنازنین من

بار سفر ببندد و مارا رها کند

با رفتـنش دل غـم دیده مـرا

با غصه های نبودنش آشنا کند

چه می شودم کسی چه میداند

فردای نامده را که تواندصداکند

او یک طبیب یک منجی ست

تا درد جان و دلم یکجا دوا کند

دینی به گردن من دارد او ولی

بیجان وبی رمق که تواند ادا کند

با دل امید می دهم که اعزامی

با رفتنش و به عزمش جفا کند

او میتوانداگرچه دلش نمی خواهد

بایک اشارت هزارشادی عزاکند

در خط هشتم شعرم نوشته ام

خط هشتم پیش ازاو برود خدا کند