سلام به همه دوستهاي مهرزاد

خيلي زود ميخوام دعوتتون كنم به يه داستان كه با بقيه داستانها فرق داره... !  تا با گفتنش با يه تير دو نشون بزنم و هم يه كمي خط هشتمي و اعزامي معرفي بشن و يه كم فلسفه انتخاب اين القاب!

داستان از جايي شروع ميشه كه اصلا خط هشتمي وجود نداشت و فقط يك مهمون ناخونده بود... يه روزي از روزاي اين دنياي بي معرفت خودمون، ‌مهمون ناخونده قصه ما از پشت پنجره ديد باغچه چند تا كوچه اونور تر تك گل سرخي داره كه با همه گلهاي روي زمين فرق مي كنه ... !

تک گله با اينكه يكي از گلبرگ هاش خشك شده بود، با اينكه يه درد لعنتي بيشتر ساقه اش رو ضخمي كرده بود اما ريشه اش محكم تراز باقي گلها تو خاك بود ... همون درد لعنتي دورش حصار و سيم خاردار كشيده بود. فرق گل سرخ با بقيه گلا اين بود كه وسط زمستون درست وقتي همه بلغ و گلها خوابيدن اون گل سرخ چنان طراوتي داشت كه بيا و ببين، تازه اون گل وقتي ديدني تر ميشد كه كنج لبهاش چند قطره شبنم مينشست ...

اما اون شبنم ها رو هر كسي نميديد، يعني هركسي اجازه ديدنش رو نداشت. اون مهمون بي نام و نشون هم يكي دوبار اتفاقي دست تقدير دعوتش كرد به ديدن گل با شبنم هاش...

يه روز از همون روزاي اين دنياي بي معرفت ،  مهمون بي نام و نشون گلدون شكسته بسته بند زده اش رو از انباري دل آورد بيرون و يه فوتي بهش كرد و غباري ازش گرفت و رفت سراغ باغچه چند تا كوچه اونورتر.

وقتي رسيد كنار حصار اون گل داد زد : آي گل سرخ ، اجازه ميدي مهمونت باشم؟!

گل خيال كرد كه اون مهمون ناخونده از روي هوس و خجستگي دل اومده فقط تماشا ! در ضمن گل سرخ دلش نمي خواست كسي شريك درداش بشه، شايدم نمي دونست اون مهمون خودش كلي غم و درد داره و اومده همه چي رو شريك بشه-پنجاه-پنجاه...

گل سرخ جواب داد : نه! مهمون نمي خام، بفرما !

مهمون اين بار بلند تر و جسورانه داد زد :‌ آي گل سرخ ، اجازه ميدي گلدونت باشم؟!

گل سرخ جواب داد : گلدون...گلدون؟  چي شنيدم؟... چطوري ميخاي گلدون گلي بشي وقتي داره خشك ميشه؟  تازه چطوري ميخاي از اين حصار و سيمهاي خاردار رد بشي؟... " نه! گلدون نميخام، بفرما!"

مهمون هم كه ديد ديگه وقت حرف زدن و صدا كردن نيست دست به كار شد. دست چپش رو دراز كرد از ميون سيماي خاردار كه يه خراش كوچيك كف دستش افتاد و چند تا قطره  شبيه همون شبنم ها...

دستش جلوتر رفت...خط دوم، دستش رو دراز تر كرد...خط سوم، گل از ميون حصار با پريشوني داد زد : نه! نيا . از همون جايي كه اومدي برگرد...

 اما تصميم جدي بود! هرچي جلوتر ميرفت دستش يه ضخم تازه بر ميداشت ولي مهم نبود چون به گل سرخ نزديك تر مي شد. خط چهارم ضخيم تر و عميق تر بود...خط پنجم روي دستش افتاد و دستش غرق چيزايي شبيه همون شبنم ها شد.. ولي فقط شبيه اونا ! حالا ديگه اين دست هم ديدني تر شده بود .

گل بلند فرياد زد : نه! ... نيا ... برگرد... يه گل كه امروز فردا خشك ميشه به چه دردت مي خوره، يه نيگا به دستت بنداز.. ! يه نيگا به من بنداز ... ! من امروز فردا اعزامي ام...

اما اون هيچي نميشنيد، دستش داشت مثل گلبرگ گل سرخ مي خشكيد و همين مهمون ناخونده رو بيشتر به حركت ترغيب مي كرد! خط ششم ... واي خدا... چيزي به گل نمونده بود... با يه جست اين فاصله رو به هيچ نزديك كردو خط هفت هم... و انگشتاي مهمون ساقه گل سرخ رو لمس كرد...چه با شكوه بود جاري شدن قطره ها از دست خيس مهمون روي خاك و چكيدن شبنم از گل سرخ روي دست خيس مهمون و جاري شدن مخلوطي از اونا...

وقتي مهمون گل رو آروم توي دستاش مي گرفت يه خط ديگه هم اضافه شد و ...

خط هشتم اما از شوقش ديگه هيچي نفهميد و همون جا از هوش رفت .

وقتي به هوش اومد اولين چيزي كه ديد تصوير گل سرخ توي گلدون بند زده و شكسته بسته اش بود ، اما ديگه گلدوني ديده نميشد چون گل سرخ مثل پيچك دور گلدون پيچيده بود و تركها و شكستگي هاي گلدون رو پنهون كرده بود.

مي توني تصور گلي رو بكني كه براي گلدونش هم گل باشه هم گلدون ؟!

و بیان تمام احساساتم با یک غزل :

فرداچه خواهدم شدنازنین من

                                             بار سفر ببندد و مارا رها کند

با رفتـنش دل غـم دیده  مـرا

                                             با غصه های نبودنش آشنا کند

چه می شودم کسی چه میداند

                                            فردای نامده را که تواندصداکند

او یک طبیب یک منجی ست

                                            تا درد جان و دلم یکجا  دوا کند

دینی به گردن من دارد او ولی

                                            بیجان وبی رمق که تواند ادا کند

با دل امید می دهم که اعزامی

                                            با رفتنش و به عزمش جفا کند

او میتوانداگرچه دلش نمی خواهد

                                            بایک اشارت هزارشادی عزاکند

در خط هشتم  شعرم  نوشته ام

                                            خط هشتم پیش ازاو برود خدا کند

...

قرار شده هركدوم ا زما دونفر ! اون يكي ديگه رو معرفي كنيم + توضيح مختصري در باره خودمون ... :

خوب ! اول از كجا شروع كنم ؟ از خودم بگم ؟ از خط هشتم بگم ؟

بذار اول از خودم بگم كه به قول معروف سنگهامون رو همين اول كاري با هم وابكنيم كه يه موقعي چيزي به كسي بر نخوره !! :

اعزامي از مهرزاد گزارش ميكند :

سبك نوشتنم خيلي خاص و بي رودربايستيه ! نوشته هام پر از ايهام و گوشه كنايه و صد البته پر از غلط املاييه !! بيشتر عقيده دارند كه من طنز سياه مينويسم ولي خودم عقيده دارم كه من سياهي هاي طنز رو مينويسم ! خوب اينا باهم خيلي فرق دارند ! البته يه موقع هايي هم ديده شده كه چيزهايي مينويسم كه نه سياهه و نه طنزه ! ( ببخشيد با تحفه نطنز اشتباه نشه يه وقت !! )  در ضمن چند تا تكيه كلام هم دارم كه به مرور خودتون متوجه ميشيد حتما ! يه چيز ديگه هم هست ! تخصصم تو بازي با كلماته و ترجيح ميدم جوري حرفام رو بگم يا بنويسم كه كسي متوجه نشه ! يعني هر كسي متوجه نشه !! آخه معتقدم كه اگر من اينجوري بگم و تو هم اينجوري متوجه بشي اونوقته كه ميتونيم دل به دل هم بديم ! ولي اگه من اينجوري بنويسم و تو اونجوري حاليت بشه ... كه واويلا ! كلامون ميره تو هم !! يه راه ديگه هم هست ها ! اونم اينه كه من اونجوري بنويسم تو هم خيلي راحت اونجوري متوجه بشي !! خوب اينم كه هنر نيست .. تازه اگرم باشه من بلد نيستم اونجوري بنويسم ! 

نه همون كه اول گفتم بهتره !! يعني جور تره !!  و .... ؟ فعلا ديگه چيزي يادم نمياد !  تا ببينم خط هشتم چطور برام پرونده سازي كرده !

خوب اين از من ! حالا نقطه سر خط ! نه ببخشيد نقطه سر خط هشتم ..

خط هشتم بر عكس منه ! يعني ساده ميگه .. ساده مينويسه .. ساده زندگي ميكنه .. و كلا ساده است ديگه ! ولي نميدونم با همه اين سادگيش چطور شده كه اينهمه حرفهاي پر پيچ وتاب  من رو از خودم هم بهتر ميفهمه ؟! اول زياد توجه نميكردم !! بعدش كم كم برام جالب شد تا اينكه الان كار به جايي كشيده كه اون بايد شروع كنه تا من ادامه بدم ، اون بايد بشنوه تا من بگم ، اون بايد بخونه تا من بنويسم ، خلاصه جونم براتون بگه .... اون بايد باشه تا من باشم !

اينكه خط هشتم قصه ما كيه و چي كاره است بماند ! ولي همين قدر بگم كه قبل از اومدنش، من به اين دنيا كه هيچي، به خودم هم كه كلا هيچي، به اين قلم و اين كاغذ هم حتي هيچي، اصلا به خود هيچي هم شك داشتم ! ولي از وقتي كه اون اومده اين قلم و كاغذ رو كه هيچي ! خودم رو هم كه كلا هيچي ! دنيا رو هم حتي هيچي ! اصلا راستش خود هيچي رو هم باور دارم !!  پس  خودت ببين چه موجوديه اين خط هشتم  ! 

تونستم منظورم رو برسونم ؟

خوب خدا رو شكر !

اين بود انشاي من با موضوع معرفي خط هشتم !!

                                                                      پایان

خداحافظ !

این یه شروع نیست. در کمال سلامت  و صحت عقل میگیم که این یه شروع نیست.

چرا همیشه عادت کردی اول همه چی باید یه شروع ببینی؟ گمون میکنی اینا حرفای یه ساختار شکنه؟ یا یه الکی خوش ... یا یه عقل تعطیل؟

تکرار میکنیم باز ... این یه شروع نیست.

اصلا این یه امتداد هم نیست... می خوام چی کار امتدادی رو که تهش بمبسته؟

کل دنیا رو بگردی یه کوچه و خیابون و اتوبان پیدا میشه که تش ننوشته باشه : به انتهای راه نزدیک میشوید ... راه مسدود است... تازه با کلی علامت احتیاط و از سرعت خود بکاهید و ...!؟

چه مثالهای بدی هستند کوچه و خیابون واتوبان واسه اینکه تهشون از یه طرف شروعیه واسه اون طرف ! تازه تش جای دور زدنم داره... کی به کیه؟

دقت کردی چرا خدا زمین رو گرد و کروی ساخت ؟ نکنه واسه اینه که آدما نفهمن سرو تهش کجاست؟

حالا هی بچرخ روش و ملق بزن اگه سر و تش رو پیدا کنی، آدما واسه اینکه بگن ما هم آدمیم ور داشتن واسه خودشون مبدا درست کردن ... اگه تو می گی "گرینویچ" خوب منم میگم همین آبگرم گاومیش گلیه خودمون !  کی به کیه ؟

یه چیز دیگه  ... ! خوب فکر کن دیدی همیشه آخر نامه ها قشنگ تر و خوندنی تر میشه یا آخر رمان ها و داستان هاهم همین جور، یا هر چی اتفاق بد و خوبه آخر فیلمه !  یا هر چی که خوبه میگن ... آخرشه ... شاهنومه هم آخرش خوشه یا آخر پاییز جوجه ها رو میشمرن... همون پاییزی که آخرش وصل میشه به  ... شاید ... به شاید آخرین  زمسون ، آخرین زمسون خط هشتمی یا اعزامی ، یا حتی شاید هردوشون ... شایدم ... شایدم هیچ کدومشون !  کسی چه میدونه ؟ کی به کیه ؟ حالا حق میدی بهمون که با صحت عقل بگیم که این شروع نیست؟ حق میدی  که این دنیا و این زندگی رو از سر به ته نیگا کنیم؟ حق میدی با آخرین ها شروع کنیم؟

شایدم تو عاشقی و نمیفهمی چی  میگیم؟ یه بار تو هم امتحان کن و فکر کن که این آخرین زمسونه ،  اینطوری عاشقونه تر نیگاش میکنی.

آخرین باریه که نوک انگشتای دست و پات یخ میکنه و سر میشه ... بازم به سوز و سرما نفرین میفرستی؟

آخرین باریه که صبح واسه یه قرار خیلی مهم پا میشی و از پشت پنجره اتاق خواب همه جا رو سفید می بینی...

 آخرین دونه های برف که میباره چه آهسته چه تند چه ریز چه درشت ... بازم زیر لب نق میزنی که این چه وقت برف اومدن بود ؟

آخرین آدم برفیه که میسازیش با بچه ها ، آخرین سرسره بازی ، بازم همه چی واست فقط میشه وقت گذرونی یا یه  آدم برفی میسازی قشنگ تر از کار مجسمه سازای اسکاتلندی؟

آخرین باریه که ها می کنی رو شیشه و روی شیشه بخار گرفته یه شکلک میکشی یا یه نوشته ...

راستی اگه آخرین نوشته ات باشه رو شیشه چی مینویسی؟

ما که ال الحساب مینویسیم :

فعلا سلام...